گاهی بی بهانه شعر میشوم بر خطوط صفحهای
گاهی بیهوا اشک میشوم به روی گونهای
گاهی بیزخم مرهم میشوم برای دلی
گاهی بیشانه تکیهگاه میشوم برای غربت نگاهی
گاهی بیغبار آینه میشوم برای روشنی دیدهای
گاهی بیرعد باران میشوم بر انتظار خیس لحظهای
گاهی بیآغوش گرما میشوم بر لذت تنی
گاهی بیتو دلتنگ میشوم به قدر ذرهای…
2 پاسخ
عالی عزیز موفق باشید
نوش نگاهتون عزیزم، برقرار باشید