در اولین روز از فروردین ۱۴۰۰ ، طبق تعهدی که با خودم بعد از آخرین وبینار نویسندگی خلاق گذاشتم و نیت کردم هر روز یک یادداشت کوتاه –رخدادنویسی- بنویسم. چندین ماجرا از صبح پیش آمد که هریک می‌توانست سوژه مناسبی برایم باشد برای نوشتن این یادداشت.

اما آنچه در این ساعت از شب مرا به نوشتن این سطور ترغیب نمود هیچ یک از آن رخدادهای روزمره نبود، دیدن اتفاقی برنامه محاکات بود که بعد از مدتها اشتیاق برای دیدنش آنهم به دلیل حضور خانم دکتر مشایخی در برنامه بالاخره امشب موفق به دیدن بخشی از آن شدم.

آنچه اعجاب برانگیز بود، حضور یک بازیگر کمدین در برنامه بود که قاعدتا از دیدگاه بینندگان انتظار می‌رود همه ابعاد زندگیش پر از شور و نشاط و هیجان باشد، درحالیکه یک دوره چندساله از درد و رنج روحی(افسردگی) را تجربه کرده بود. دوره‌ای که خودش آن را سیاه و تاریک معرفی می‌کرد اما اینک و در این مرحله از زندگی به نقطه‌ای دست یافته بود که بسیار راضی و خرسند نشان می‌داد و این رویداد بر اثر یک اتفاق ساده در یک تاکسی رخ داده بود و توسط راننده با کتابی به نام معجزه شکرگذاری – از راندا برن –آشنا شده  و بعد مسیر زندگی‌اش به کلی تغییر کرده است.

آنچه از گفته‌های شخص بازیگر که زندگی واقعی‌اش را صادقانه تعریف کرد و نیز سخنان چند تن از مجریان برنامه امشب یاد گرفتم، شامل  این نکات است:

• در هر لحظه از زندگی، حتی دردناکترین لحظه‌ها اگر تمرکزمان را بجای نداشته‌ها، به داشته‌هایمان (هرچند کوچک و ناچیز به نظر برسند) معطوف سازیم، زندگی روی خوشش را به ما نشان خواهد داد چرا که با شکرگذاری حقیقی از یک منبع معنوی یه یک حس نشاط دست خواهیم یافت.
• نکته جالب اینجاست که من امشب تفاوت نشاط و شادی را دانستم و پی بردم که داشتن نشاط برخلاف شادی یک احساس درونی است، یک جوشش است که از درون فرد نشات می‌گیرد و به اتفاقات و عوامل بیرونی وابسته نیست و حتی در سختترین و دردناک‌ترین مراحل زندگی هم می‌شود آن را دریافت و احساس نمود. پس نشاط فراتر از شادی است.
• آن‌گاه که درد نداری، چه نشان داری؟ آیا وقتی هیچ درد و مشکلی نداریم به یاد نعمات و داشته‌هایم افتاده‌ایم و برایش شکرگذار هستیم؟
• لحظه بعد از درد، زمان تولد و رویش دوباره است مثل نوری که از اعماق تاریکی سربرمی‌آورد و زیبا و دیدنی است. مثل لحظه طلوع بعد از تاریک‌ترین لحظه شب. مثل بشارت تولدی است  بعد از درد زایمان.

تعریف خوشبختی (طبق تعریف سازمان جهانی بهداشت-WHO-: تمرکز روی داشته‌ها و تلاش برای نداشته‌هاست.