این جمله را یکی دو روز پیش، به طور اتفاقی وقتی توی اتومبیل نشسته بودم و به رادیو گوش میکردم، شنیدم.
گویی تلنگری بود تا به یادآورم که گاهی به بهانه اشتغال یا کسب اطلاعات و‌اخبار گوناگون و… چنان غرق در دنیای مجازی گوشی مان می شویم که دنیای واقعی و‌لذت حضور در جمع اعضای خانواده را از یاد می بریم.
حال آنکه از کودکان معصوم گرفته تا همسر و حتی سالمندانی که نیاز به شنیده شدن دارند را ناخواسته به حال خود رها می کنیم.
چه بسا بااینکه میان جمع هستیم اما هریک در تنهایی خویش به سر می‌بریم و لذت گفتگوی صمیمانه را به فراموشی می‌سپاریم.
درجایی که مهمترین شاخص ارتباطات خانوادگی این است که هریک از آنها بتوانند احساسات خود را به راحتی بیان و از یکدیگر انتقاد کنند، من به این می‌اندیشم که چقدر توانسته ام مهارت گوش دادن فعال و انتقادپذیری را تمرین و در خودم پرورش دهم؟
گفتگوی اعضای خانواده در روابط صمیمانه بین آنها بسیار تاثیرگذار است. (ارتباط کلامی و زبان بدن مانند: ارتباط با نگاه نوازشگر)
مهارت‌هایی چون: خوب شنیدن و همزادپنداری و ابراز همدلی و حتی گاه همدردی سبب می‌شود تا مسائل را از دریچه نگاه دیگرب ببینبم و علاوه برآن لجاجت و مقاومت در برابر پذیرش خطا را نیز کاهش می‌دهد.
شاید بهتر باشد گاهی اوقات رنجی را که پشت رفتار فرزندمان پنهان شده را ببینیم و اجازه حرف‌زدن و تخلیه انرژی را به وی بدهیم. جملات امر و نهی را کمتر بکارببریم و از تهدید و تحقیرنمودن خودداری نماییم.
و برای جایگزین‌کردن بسیاری از رفتارهای مخرب که دلیلی جز جلب توجه ندارند، از طراحی‌ نمودن فعالیتهای جانبی مثل پیاده‌روی، بازیهای آپارتمانی، تماشای فیلم درکنار هم و حتی بیان کردن خاطرات خوش و بیادماندنی استفاده کنیم.
شاید این ایام که به هوای قرنطینه خانگی فرصتی فراهم شده تا بیش از گذشته اعضای خانواده کنارهم جمع شویم، لحظه‌ها را مغتنم شمرده و با بهره‌بردن از نوازش های کلامی و معنوی بیشتر از همیشه مراقب حال یکدیگر باشیم.

#م_سورگی
#نانو_محتوا
#شاهین_کلانتری
#مهارت_گفتگو
#مهارت_گوش_دادن