شعر من – پر از امید   ( در پاسخ به شعر : گسستن یا گسستن؟)

              از دفتر شعر: آوا در کاواک (بهمن فرسی-۱۹۹۳ لندن)

اگر ساعتی پیش
رگم را می‌گسستم
اکنون
خون
جسته بود و من
وارسته بودم.
در من اما
خارایی‌ست
که سخت می‌پیوندد
که سخت می‌گسلد.
با مردی نشستم
که به داشته و بوده
شاکر بود
و می‌آسود.
و زمان را
به‌مثابه فرجامین کلید
می‌ستود.
از وی گریختم.
و زمان
از من
گریخت.
اکنون با خونی همچنان در بند
و جانی عجین با شک
خود را در برابر
نشسته‌ام.
و می‌بینم
این شب هم
آخرین شب
نیست.
خروشم را
به خواب و خمود
و شتابم را
به غنود
فرمان می‌دهم.
و آینه‌های سرخ و سپید خونم
در دالان‌های سبزِ مهر
تصویر تو را
چشم به چشم
می‌تابانند.
در حجلۀ چراغان عشق
بوی روشن تو می‌وزد
و من با هزاران نگاه حیران
اکسیر جاری مهر را
می‌سرایم.

پر از امید…          ۹۹/۴/۲۶

ما پر از امید

ما پر از زلال زندگی

دست به دست هم

جاری و رها،

زبهر رستنیم.

ما در انتظار روز

از شب و سراب

می‌رهیم.

جان من بیا؛

بستر وجود من

سبزتر زمهر

بوی روشن تو می‌دهد.

مرگ را بران،

ما پر از حس بودنیم.

ما پر از امید

سبز و روشنیم.

چشم های من

انعکاس نور توست!

بشکن این غریو مرگ را!

ما هنوز عاشقیم.

ما هنوز عاشقیم….