دیروز که از مدرسه رسیدم خانه، بسته حاوی نسخههای چاپشده کتابم قبل از من رسیده بود. با سرعت و ذوقزدگی کتابهای نایلونپیچ را باز کردم.
به یک سال قبل میاندیشم وقتی هنوز ایده چاپ این کتاب به ذهنم نرسیده بود. توی دوره محتواتیم، نکتهای قابل تامل درخصوص عادتهای خرد را فراگرفتم. عادتهای کوچک اما بااهمیتی که درصورت تعهد به استمرار و نظم در انجام آن به امری عادی تبدیل میشوند و از مقاومت ذهن در مواجهه با آن (که در شروع کار وجود داشت) به تدریج کاسته میشود.
من آن روزها تازه مقالاتم را در زمینه فرزندپروری توی سایتم پست میکردم اما مداومتی برای بروزرسانی هرروزه آن نداشتم. اما با آموختن شنیدن این تکنیک تصمیم گرفتم روش مذکور را برای یک بار هم شده امتحان کنم. قطعا اگر موفق نمیشدم ضرر و زیانی هم از انجام آن عاید نمیشد لذا طبق توصیه استاد از همان میزان حداقل که شبی یک پاراگراف بود، شروع کردم و گاه یک مقاله طولانی و چندصفحهای تا یکی دوهفته هم طول میکشید تا کامل شود اما تمام تلاشم براین بود تا کاری که شروع کردهام را نیمهکاره رها نکنم.
تا اینکه یک بار موضوع مقالات را برای یکی از دوستان که انتشارات کتاب هم دارد مطرح کردم و پیشنهاد چاپ آن را داد که در وهله نخست اصلا جدی نگرفتم اما مدت زیادی طول نکشید که به فکر جمعآوری و بازنویسی مطالب و ارسال نسخه پیشنویس بیفتم.
و دستاورد این پیوستگی در عملگرابودن، یادگیری آن آموزهها و پیادهسازی آن در قالب مقالات کوچکی بود که هرچند به لحاظ اعتبار علمی در سطح مقالات تخصصی و آکادمیک نیستند اما در کنار مطالعه کتب مربوط به موضوع تربیت فرزند از تجارب شخصی و آموختههایم در این زمینه بهرهگرفته و کوشیدهام بصورت کاربردی و در قالب راهکارهایی ساده آنها را برای خوانندگان کتاب بیاورم. خوانندگان محترمی که خود والدینی هستند دغدغهمند در امر تربیت فرزند(ان) دلبندشان.
و امیدوارم راهنمایی کوچک اما موثر در مسیر این هدف باشد. ان شالله
۱۴۰۰/۲/۲۲




آخرین دیدگاهها