مدتی بود که کار تولیدمحتوا برای پیج عمومی‌ام را که در ارتباط با موضوع تربیت فرزند (کودک و نوجوان) است، رها کردم. بگذریم از بهانه‌های بادلیل و بی‌دلیلی که برای خودم می‌تراشیدم و طومار می‌کردم برای توجیه کم‌کاری خودم.

که البته از حق نگذریم برخی‌شان هم چندان دور ار منطق و عقلانیت نبود، مثلاً اینکه نباید چندین هدف همزمان را با هم پیگیری کرد و من که کار تولیدکردن محتوا برای هر دو پیج را به موازات هم انجام می‌دادم برای متمرکزشدن روی یکی و بیشتر از آن باهدف بروزرسانی سایتم کم‌کم بهانه‌هایم گسترش پیداکرد به رهاکردن  پیج اصلی که سرودن شعر و تولید محتوای ادبی بود. توحیه این یکی هم تمرکز روی تمرینات نویسندگی و … بود. بعد از گذشت سه یا چهارماه که به خودم آمدم دیدم ای دل غافل طی این مدت که به هوای پرکارتر شدن و تمرکز روی یک کار اصلی کارهای دیگر را رها کرده‌ام نه تنها پیشرفتم آنطور که انتظارش را داشتم نبوده که همان دستاوردهای قبلی را که در روزهای شلوغ و پرازدحام کارهای متعدد بدست آورده بودم رفته رفته از دست می‌دادم.

مثلا میل و اشتیاقم به یادگیری اطلاعات بیشتر در زمینه روانشناسی و تربیت فرزند و نوشتن مقالاتی در این حیطه که زمانی هر روز بروزرسانی می‌شد با این تصمیم و روند تازه به کلی تحلیل می‌رفت.

شاید اگر دوره‌ نظم شخصی (استاد کلانتری) هم نبود که مرا به خود آورد و یادآوری کند که خیلی وقتها نظم را باید در همان روزهای شلوغ پرکاری پیدا کنی چون برنامه‌ریزی بهتر و اصولی‌تری را طبیعتا بکار می‌بندیم تا به همه آنها دست یابیم، خدا می‌داند که آیا اثری از صفحه عمومی‌ام به جا می‌ماند یا نه؟

روزی که به بهانه تمایزداشتن و غلبه بر حس منفی رقابت‌طلبی و قیاس‌نمودن کار خود با دیگران کار تولید محتوا را برای مدتی رها کردم از یاد برده بودم که اگر قرار است چیزی را هم مورد ارزیابی قرار دهم آن مورد باید صرفاً ارزیابی پیشرفت کار خودم در حال حاضر با روزها و ماههای قبل باشد.

اگرچه که مقایسه‌کردن کار خود با دیگران تا حدی می‌تواند تو را به تکاپو وادارد و انگیزه تغییر ابزارها و ارتقای سطح مهارت و توانایی را در تو فراهم سازد اما اگر تبدیل به خوره ذهنی‌ات شود آن وقت همین افکار مزاحم و عبث تو را از پیشروی بازمی‌دارد و آن وقت به خودت که می‌آیی شاهد درجا زدن خودت خواهی بود که هیچ رهاورد مثبتی از این مقایسه‌های بیجا و بی‌حاصل  به دست نخواهی آورد.

و این شد که وقتی منصفانه و به دور از هرقضاوتی درمقابل خودم نشستم و صادقانه قصوراتم را به خود گوشزد نمودم، آموختم که تمایز در تداوم‌داشتن است و بس!

تمایز داشتن محصول کار پیوسته بدون درنظرگرفتن نتیجه است. همان جمله معروف که می‌گوید: کمیت کیفیت را به همراه دارد.

و همین شد که باری دگر صفحه خودم را در شبکه اجتماعی احیا نمودم و با پذیرش کم و کاستی‌های کارم تصمیم گرفتم ادامه دهم و از دل همین اشتباهات و نقصان‌ها به گنج موفقیت دست یابم.

۲۷/۲/۱۴۰۰