و تاریک چون سکوت!

مرز باریکی است

میان سربلندی تا سرافکندگی!

فاصله میان اوج تا سقوط،

فاصله میان بانگ تا سکوت،

از دریچۀ روشنای لنز

تا برملاشدن حقایق آشکار درد.

و تماشای ردپای رنج‌های کودکی

در انتظار چنگال‌های مرگ…

فاصله بس کوتاه است و باورنکردنی!

و تاریک چون سکوت…

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *